Nieuwsbrief juli

LiSS nieuwsbrief 3 / 2016

Proficiat Jessy

10 jaar aan de slag als straathoekwerker van Zwartberg: 10 jaar met gasten op pad, een luisterend oor bieden en er zijn voor hun. Sommigen zien groeien en van anderen afscheid moeten nemen. Veel mooie momenten om te koesteren. Dat konden we niet zomaar laten passeren. De collega’s maakten voor Jessy een facebook dankjeweldoezoverder- pagina, bakten lekkere taart en zorgden ervoor dat ze er nog minstens 10 jaar bij doet!

Welkom Koen

Op 1 juli vervoegde Koen Reynaert het straathoekwerkteam van het LiSS voor de gemeente Leopoldsburg. Hiervoor werkte hij 7 jaar bij het kinderpsychiatrisch centrum in Genk met 12- tot 18-jarigen. In zijn vrije tijd kan je Koen vanaf volgend seizoen vinden bij het basketbalteam van Koersel en probeert hij indruk te maken op zijn 2 grootste fans, zijn zonen.
Je kan hem bereiken op koen.reynaert@leopoldsburg.be


Halte 24 in Hasselt & Perron 13 in Genk

Ongeveer een maand geleden opende Arktos Halte 24 in de Hasseltse stationsbuurt. Een initiatief op vraag van jongeren om na school een plek te hebben om met vrienden af te spreken. Lees meer over het project via deze link

Vanaf 8 juli is Perron 13 de nieuwe hotspot voor jongeren tussen 12 en 16 jaar. Jongeren namen het initiatief om een nieuw jeugdhuis in te richten waar ze elke vrijdag 'uit de bol kunnen gaan'. Meer info over Perron 13 via deze link


Huis zoekt thuis

De woningnood is hoog. Veel mensen in kwetsbare situaties vinden weinig tot geen betaalbare huisvesting. Vaak betalen net zij absurd hoge prijzen voor een onderkomen in penibele staat. Overtredingen tegen de huurwet, intimidaties, uitsluiting zijn obstakels waarmee groepen in maatschappelijk kwetsbare situaties geconfronteerd worden. Om dit huisvestingsprobleem aan te kaarten, nam het straathoekwerk van Gent een initiatief 'Huis zoekt thuis'. Voor meer info kan je terecht op de website via deze link.


Uitwisseling Finland

Striemende regen langs de ruiten van een trein met veertig minuten vertraging. Het voelde precies aan als België. Met een 20-tal outreachende werkers uit o.a. Nederland, Ierland, Liechtenstein en Oostenrijk discussieerden we over de verschillen in outreachend werken.
Sommige landen zoals Ierland en Oostenrijk zetten sterk in op straathoekwerk zoals we dat kennen in België (langs de gast blijven staan, brug naar de maatschappij, beroepsgeheim). Andere landen werken eerder vanuit het jeugdwerk met mobiele jeugdhuizen, matchen met semi-professionele basketbalspelers, een dj-booth,… De grote verschillen zitten niet alleen in de doelgroep (jongeren in betere omstandigheden), maar ook in wat er al dan niet gemeld moet worden (minderjarigen die een sigaret roken). Beide manieren van werken hebben zonder twijfel hun verdienste, elk op hun gebied.
Over de hele lijn werd er duidelijk meer ingezet op veiligheid en psychologische ondersteuning van de werker. België was de uitzondering: we gaan niet in team de straat op en hoeven niet maandelijks naar een psycholoog. Misschien kunnen we hier nog van leren. Met onze duidelijke, sterke visie leken we dan weer bij de kopgroep te zitten.
Eén project bleef hangen bij mijn terugkeer in België: in een zigeunergemeenschap leiden ze eigen mensen op die uit de gevangenis komen om te werken met zigeunerjeugd. Of wij klaar zijn om ex-gedetineerden met jongeren te laten werken, is weer voer voor een andere discussie.
Meer info over de uitwisseling op zoë.schreurs@cawlimburg.be

finland_1.jpg        finland_2.jpg

Een straatverhaal: ‘Aan de dakloze in mijn stad’


Een slechte mens ben je niet. Raar? Absoluut! Tekortkomingen? Meer dan een. Een kort lontje? Soms. Ik heb leren kijken. Naar de mens achter die rare trekjes, tekortkomingen en het korte lontje.  Ik heb ontdekt dat daar een gewone mens zit. Eentje die veel sterker is dan hij beseft, maar die het af en toe moe is om sterk te zijn. Om bij vrienden te vragen achter een slaapplek, om tochtige koten te kraken en te leven in een tent in het bos. Om van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Om nooit tot rust te kunnen komen. Om niet in de hokjes van de maatschappij te passen. Want hoe vierkant je leven ook draait, passen in de hokjes lukt niet. Moe om de beelden in je hoofd en de verhalen te onderdrukken.

Ik heb je leren kennen als een zorgzaam persoon. Iemand die er staat voor zijn vrienden. Iemand die anderen helpt, tot je zelf geen cent en geen druppel energie meer hebt. Het helpen van mensen brengt je regelmatig in de problemen. De gegoede middenklasser in mij fronst dan en denkt 'zorg toch eerst voor jezelf'. Zijn dat waarden die ik wil aanhangen of wil overbrengen?

Op de bureaus kennen ze jou als iemand die af en toe ontploft. Die dan roept, onfrisse taal gebruikt of dreigt. Dat is niet oké, valt niet goed te praten. Maar begrijpbaar is het wel. Want iedere hulpverleningsorganisatie heeft weer andere regeltjes. Je moet hier wonen, maximaal zo oud zijn, mag geen psychiatrische problematiek hebben of net wel, mag niet drinken of wel, ... Daar ben je te dakloos, daar te verslaafd. Er zijn redenen voor al die regeltjes. Vanuit de kantoren zitten daar filosofieën achter, en logica. Maar als jij eraan denkt dat je vanavond weer een plek moet vinden, weer verkrampt en met knorrende maag wakker moet worden, dan mogen ze die regeltjes... wel, je weet wel. En de scheldtirade die volgt, kan vrij vertaald worden als: 'zie mij dan, ik kan niet meer, ik ben op. Je kan je deze levensstijl niet voorstellen. Op deze manier de dagen doorkomen, vraagt alles wat ik heb. Ik leef aan 200 procent. Zie je dan niet dat jullie regeltjes niet werken, dat ik er altijd tussenuit val? Zie je mij dan niet?'

En veel wordt er niet gezien. Hoe vaak je niét uitbarst, ook al heb je daar zin in. Hoe vàak je de moed uit je schoenen haalt om zo'n kantoor binnen te gaan. Hoeveel sommige kleine veranderingen voor je betekenen.
Maar inderdaad, dat ontploffen mag niet.

Maar laten we ook in eigen borst kijken: hoe kan het dat wij jou niet zien? Dat met al het geld dat we uitgeven aan hulpverlening, we toch geen systeem hebben waar jij in past. Want een slechte mens ben je niet.
Ten einde raad? Ja, dat wel.

Welkom  |  Straathoekwerk  |  Gemeenten  |  Aanbod  |  Vacatures  |  Links  |  Contact
E-mail