Nieuwsbrief LiSS maart

LiSS nieuwsbrief 1 / 2017

Kort.Stop.Nieuws.Fullstop


Op 15/2 werd het Hasseltse jaarverslag van het straathoekwerk voorgesteld. Een boeiende uiteenzetting die kon rekenen op heel wat belangstelling vanuit het lokale netwerk.

In Maasmechelen bezocht monseigneur Patrick Hoogmartens het straathoekwerk. Hij maakte kennis met Hanna en Theo…op straat. De link naar het volledige artikel in Kerk & Leven vind je hier

monseigneur.jpg

Sjotten in het cachot


Het straathoekwerk van Waterschei en Genk centrum heeft op uitnodiging van het detentiecentrum in Tongeren (meer info via deze link) gevoetbald tegen jongeren in de jeugdgevangenis. De match kaderde in een projectweek waar gasten vanaf 18 jaar welkom waren. In het begin waren de deelnemende ploegen van gasten en gedetineerden gescheiden en wilde iedereen zich bewijzen. Al snel bleek een mix beter te werken. Het was het startschot om kennis te maken met elkaar. Na de wedstrijd konden ze samen iets eten. Het gevangeniswezen maakte indruk op de gasten: ze praten er nog steeds over met de anderen in hun wijk. Een samenwerking in de toekomst zien de jongeren alvast zitten.


Sjotten met de Sfeerboys


Op een koude maandag speelden de Sfeerboys, een ploeg van daklozen, tegen een geduchte Genkse tegenstander: het straathoekwerk. Een spannende match waarbij beide ploegen alles uit de kast haalden. De supporters trotseerden de kou en moedigden de ploegen aan.

Het begon goed voor de thuisploeg met een snelle goal. Meteen zakten de hoofden van de straathoekwerkers. Omdat de Sfeerboys ook nog een andere keer tegen het straathoekwerk wilden spelen, lieten ze hun tegenstander snel twee keer na elkaar scoren. Dit was echter niet de beste tactiek, want de straathoekwerkers kwamen hierdoor terug in de wedstrijd. Ondanks het weerwerk werd het voetbalduel beslist met 3 - 5  in het voordeel van de straathoekwerkers.

sfeerboysklein.jpg


Straatverhaal ‘Rust zacht’


Twee en een halve maand na je dood moet ik in mijn registratieprogramma het knopje ‘gast is overleden’ aanklikken. Het doet zo’n ongelofelijke pijn, het maakt het zo officieel, zo echt. ‘Gast is overleden’.

Het is een knopje dat ik nooit wil gebruiken, zeker niet voor een levenslustige, zotte, zorgende kerel van in de 20. Niet voor een gast met een dochtertje van een jaar. Het lijkt gisteren dat je met je prachtige dochter aan onze tafel zat. Stilzitten kan ze niet, zei je. Zo’n knappe meid, die nu zonder vader zit. Het is bijna ondenkbaar.

Ondanks alles wat je had meegemaakt stond je er altijd, voor iedereen. Jezelf schoof je keer op keer opzij voor anderen. Je grapjes over donuts, superman, Spongebob en My Little Pony blijven in mijn geheugen gebrand. Talloze uren hebben we gepraat en gelachen.

Sommige weken hing je hier bijna dagelijks in de zetel. Je hebt hier meer JAC- medewerkers gekend dan ik. Iedereen kreeg een lach, een vlotte knuffel en een kus. We lachten ermee dat jij de rondleidingen kon geven, dat jij voor ons reclame kon maken als ‘ancien’. We hebben samen lekkers gesnoept, meestal getrakteerd door jou. Op de kerstmarkt lachten we met de gekke mutsen die je paste. Op mijn werk gsm staat er nog een foto van, die ik alleen in een verschrikkelijk klein formaat kan bekijken, waardoor ik niet eens goed je gezicht kan zien.

Het leek niet door te dringen dat dat allemaal verleden tijd was. Tot nu. Dat verschrikkelijke knopje. ‘Gast is overleden’. Rouwen in het openbaar, een rouwberichtje op je facebook, het lijkt obsceen, onprofessioneel. Je graf bezoeken kan niet, want dat is in een ver land. En uiteindelijk ben ik maar de straathoekwerker. Maar je hebt iedereen weten te raken, mij inclusief.

Rust zacht N., ik ga je missen, op een geheel onprofessionele wijze.

Welkom  |  Straathoekwerk  |  Gemeenten  |  Aanbod  |  Vacatures  |  Links  |  Contact
E-mail